معضل خانه خالی
ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٥   کلمات کلیدی:

                                     

از همان بدو پیدایش بشر(موخ 1/1/1)، انسان اولیه برای حل مشکل مسکن خود، در به در به دنبال غار خالی و بعدها خانه خالی بوده و تمام شهر را می گشته است. نه تنها در روز روشن که گاه در شب تاریک؛ چنان که حضرت مولانا به یک موردش اشاره می کند:«دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر.... و الخ».

توضیح خصوصی: از اتاق فرمان اشاره می کنند که چه ربطی داشت؟...نفسشان از جای گرمی در می آید. در وانفسای گرانی خانه ها و سرگرانی صاحبخانه ها، دیگر چه کسی قائل به ربط است که ما دومیش باشیم؟...آن که گفت:«کلنگ از آسمان افتاد و نشکست/ وگرنه من کجا و بی وفایی»؛مثلاً خیلی قائل به ربط بوده؟...(فکر می نمایم که همین مقدار استدلال که رو کردیم،به اندازۀ کافی و وافی، محکم بود که مو لای درزش نرود.)

الان هم در این مقطع حساس کنونی، کمافی السابق، مشکل پیدا کردن خانه خالی برای بشریت وجود دارد؛ و بدیهی است که ایران هم از این قاعده مستثنی نیست. حالا در این میانه، هستند کسانی که علاوه بر مسکن مورد نیاز خود و خانواده محترم، یک چند تا خانه خالی بلامصرف هم گوشه و کنار دارند و با این که می دانند بنی آدم اعضای یک پیکرند؛ اما از اجاره دادن خانه خود به سایر بنی آدم خودداری می کنند و حتی اگر خود شیخ شیراز حضرت سعدی علیه الرحمه هم زنده می بود، حاضر نبودند خانه خالی خود را در اختیار وی قرار دهند تا بنشیند و صبر پیش گیرد، دنبالۀ کار خویش گیرد. بلکه توانست جلد دوم و سوم گلستان و بوستان را کار کند. فقط می ماند مختصر مشکل ممیّزی که آن هم با توجه به آشنایی هایی که هست، قابل حل بود.

از بحث اصلی پرت نشویم. در راستای حل و فصل مشکلی که عرض شد(مشکل خانه های خالی و پز عالی)، با خبر شدیم که رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس از تصویب طرحی برای اخذ مالیات از خانه های خالی در آستانۀ ماه رمضان به عنوان یکی از نخستین مصّوبات مجلس نهم، خبر داده است که چون خبرش داغ است، فلذا شنیدن دارد.

تازه ترین خبر:«محتکران خانه های خالی، در صورت نپرداختن مالیات، ممنوع الخروج می شوند.»

بستۀ پیشنهادی: نظر ما هم این است که ملت و دولت،هر دو، باید هر کاری از دستشان بر می آید انجام دهند تا این آدمهایی که صاحب خانه های خالی بلااستفاده می باشند؛ به صرافت آن بیفتند که خانه های خود را به کسانی که مشکل مسکن دارند، به رهن و اجاره بدهند. لهذا ما نیز پیشنهادهای خودمان را داریم:

1ــ ممنوع الورود کردن: اشکال ندارد؛ طرح اول این باشد که دارندگان خانه خالی ممنوع الخروج شوند؛ اما اگر این طرح افاقه نکرد، به نظر ما این دسته آدمها بهتر است که ممنوع الورود شوند. بگذاریم از کشور خارج شوند، وقتی شدند، بعدش نگذاریم داخل شوند؛ مگر آن که همان لب مرز، تکلیف خانه های خالی خود را روشن کنند. این، بیشتر جواب می دهد.

2ــ بستن عهد: در استانۀ ماه مبارک رمضان، بینی و بین الله، با خدای خودشان و خودای ما عهد وپیمان قرص و محکم ببندند که در این ماه فقط شکم خود را برای همدردی با نیازمندان، خالی نگهدارند؛ خانه های خود را برای همدردی با آنها خالی نگه ندارند.این دهان بستی، دهانی باز شد؛ این گونه تعبیر شود که درِ معدۀ نفس را ببیندند و درِ خانه های خالی را باز کنند. این طوری است که یک دفعه می بینند دلشان خورندۀ لقمه های راز شد. نیازمندان، به معدۀ خالی شما نیازی ندارند، به خانۀ خالی شما سخت محتاج اند.

3ــ تعقیب حقوقی: اشخاصی که خانه خالی بلامصرف دارند؛ به جرم «خالی بندی» تحت پیگرد قانونی قرار بگیرند. این کار را دولت انجام ندهد، خود ملت آنها را شناسایی و به مراکز حقوقی و قضایی معرفی کنند. بعید است که ملت از خالی بندی خوششان بیاید. مردم از سیاست خالی بندی دل خوشی ندارند؛ و گرنه شاعرشان سهراب، دم ِ راه آهن نمی گفت: من قطاری دیدم که سیاست می برد/ و چه خالی می رفت!...