مقداری از تعطیلات سال 90 را صادر کنید!
ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱۸   کلمات کلیدی:

                     

گفتمان هم خوب چیزی است اگر به کوفتمان نکشد!...به خصوص در شرایط حساس کنونی(اگرچه چند دهه ای هست که حساس است!) که بنا به تحقیقات انجام گرفته توسط گروههایی نظیر گروه جامعه شناسی  خانواده دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، به دلیل مشکلات اقتصادی ناشی از کاهش تورم و اشتغال بیش از حد زوجین برای کسب یک لقمه نان حلال خشخاشی؛ میزان گفت و گو میان آنها به 17 دقیقه در شبانه روز رسیده است. دو دقیقۀ آن هم یحتمل صرف صاف کردن سینه برای تولید صدا می شود که به اشکال مختلف و متنوّع عطسه و سرفه و...امثالهم، بروز و ظهور پیدا می کند.

این در صورتی است که سابقاً میزان و مقدار گفت و گو در میان زوجین، بیش از اینها بود که هست. اسنادش هم موجود است. یک نمونه اش را جناب حافظ رو کرده است.

گفت و گوی زوجین سابق:

                        گفتم: غم تو دارم، گفتا: غمت سرآید

                                                         گفتم که: ماه من شو؛ گفتا: اگر برآید

گفت و گوی زوجین لاحق:

                       گفتم: بخر برایم سرویسی از جواهر

                                                      گفتا:اگر که پول از سگدو زدن در آید!

توضیح ادبی: در پاره ای نسخ پاره شده، مصرع آخر به این صورت نیز ثبت و ضبط شده است:«گفتا:اگر که پولی از کارمان [یا جیبمان] در آید».

...بگذریم؛ که خود جناب حافظ نیز گذشت و گفت: گفت و گو آیین درویشی نبود؛ ورنه با تو ما ماجراها داشتیم!...منتهی به دلیل تنگی وقت و تنگی جا ــ که مهمتر است ــ سایر ماجراها را ول می کنیم و به ماجرای اخیرخودمان با رفیق خرده گیرمان می پردازیم که در قالب گفت و گویی کوتاه در حاشیۀ افزایش تعطیلات سال 90 همین السّاعه صورت گرفته است.

می گوید(بالبخند): اطلاع داری که در حدود یک پنجم سال 90 رسماً مملکت تعطیل است؟

می گویم(باتعجب):یعنی چهارپنجم سال هم مملکت به طورغیررسمی تعطیل است؟!

می خندد که: نه بابا!...چرا پرت و پلا می گویی؟ حواست کجاست؟ پیش یارانه هاست؟...

با کلافگی می گویم: خب، حالا لازم نکرده ما رو دست بندازی. ما خودمان تمام خلق الله را دست می اندازیم. حالا چه جوری حساب کردی که به این کشف مهم نائل شدی؟

شانه اش را می اندازد بالا که: هیچی؛ با یک حساب سرانگشتی. انگشت داری قرض بدی؟....

(انگشتانم را در اختیارش قرار می دهم به شرطی که فقط جهت شمارش مورد استفاده قرار دهد.)

مثل نخبه ها فیگور می گیرد و می گوید: ببین پدر جان!...امسال 52 روز جمعه داریم به اضافۀ 23 روز تعطیل رسمی؛ که جمعاً می کند به عبارت 75 روز ناقابل که با تقسیم آن بر 365 روز سال، حدود 20 درصد سال جدید شمسی در تعطیلی به سر می برد که می شود همان یک پنجم سال که در صدر مقال عرض کردیم و شما گیر دادی که بازش کنم. لابد ترسیدی که مثل پاره ای آمارهای موجود مال برخی مراکز، ضد و نقیض باشد. در صورتی که مال ما، مو لای درزش نمی رود.

آهی می کشم و می گویم: خب، به هر حال کاری است که شده. کار تقویم است؛ ما خودمان تعطیل نکردیم که. باز خدا را شکر که به همینجا ختم شده است. برخی ممالک شاید بیش از اینها تعطیلات داشته باشند.

لبخندی می زند که: بندۀ خدا!...کجای کاری که چهار روز از این تعطیلات رسمی که ذکر خیرش شد، افتاده است روز یکشنبه که ممکن است چهارتا شنبه هم در این میان مشمول قاعدۀ «بین التعطیلین» شود و آن بشود که هر سال می شود.

آه دیگری می کشم که: خب، این هم که تقصیر ما نیست. بین التعطیلین هم کار تقویم هاست. ما که شخصاً برای کار آمدیم. گیرم که مجبور باشیم ساعات کاری ادارات را هم کمی کم کنیم. باز هم خدا راصد هزار مرتبه شکر که تعطیلات موجود سال 90 به همین مقدار ختم می شود.

خنده اش شدید تر می شود که: آقا رو!...تازه، سه ماه تعطیلی تابستان هم مونده!

گـُر می گیرم و می گویم: پیشنهاد خواهم کرد در راستای صادرات غیرنفتی، مقداری از تعطیلات وارده را به ممالک نیازمند صادر کنند!.....آدم، چیزهای خوب را برای دیگران هم باید بخواهد.به خصوص از طریق صادر کردن!