بلوتوث ها را من خاموش می کنم!
ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱۸   کلمات کلیدی:

                    

عصر  موشک و پوشک در سایزهای مختلف، عصر لجام گسیختۀ ارتباطات پیشرفته تکنولوژیک و پسرفتۀ اخلاقی نیز هست. همچنان که از قدیم الایام از چاقوی سنتی برنده، دو منظوره استفاده می کردند؛ هم در جراحی آدمهای مریض ــ به معنای بیمارــ عملکرد(!) داشت، و هم در سفره کردن شکم افراد سالم توسط اشخاص مریض ــ به معنای اهل مرض ــ کاردبرد(!)؛امروزه نیز در جهان معاصر، خیلی از ابزار و آلات پیشرفت کردۀ ارتباطی قرو قاتی، در کنار تمامی امکانات مثبت و مزایای رفاه آوری که دارند؛ درست همانند همان چاقوی سابق که ذکر خیرش(!)شد؛ اگر در دست یک زنگی مست یا پست قرار گیرد، همان می کند که خدابیامرز می کرد. شهرام چاقوکش سرگذر که اول غلاف کرد، بعد دق!....چون معتقد بود که هوا را از من بگیر، چاقویم را نه!

دکارد گوید: من «کارد دارمن، پس هستم!»

الآن عده ای از آدمهای مریض الاحوال که یک مقداری با اخلاق انسانی و وجدان بشری ناآشنایی دارند یا که خودشان را به ناآشنایی می زنند؛ با بهره برداری نادرست از برخی وسایل ارتباطی پیشرفته مثل تلفن همراه، به خود اجازه می دهند که وارد حریم خصوصی اشخاص شوند و آبروی خلق الله را که طبق روایات وارده، از ارزش افزون پردۀ بیت الله هم بالاتر یا همطراز آن است، در معرض هتک حرمت و تجاوز به حقوق قرار دهند.

دیروز، روزنامه جام جم، گزارشی بجا و لازمی در بارۀ هکرهایی چاپ کرده بود که در محیط های عمومی دست به هک کردن و تخلیۀ اطلاعات داخل گوشی های همراه شهروندان بی خبر از همه جا می کنند. شهروندانی که بلوتوث های گوشی شان روشن است، در معرض این خطر قرار دارند.

هکرها با این عمل زشت خود پای در حریم خصوصی افراد می گذارند و اقدام به خالی کردن فیلم ها، عکس ها، پیامک ها و حتی شماره های داخل گوشی آنها می کنند. مثلاً طرف، بی خیال برای خودش داخل قطار مترو نشسته، غافل از این که یک آدم مریضی به میله تکیه داده و دارد محفوظات داخل گوشی او را از طریق بلوتوث خالی می کند. عمۀ ما از وقتی این جریانات را شنیده، سوار مترو نمی شود. چند رور طول کشید تا حالیش کردیم که اگر بلوتوثش خاموش باشد، اتفاقی نمی افتد. منتهی هنوز هم با ترس و لرز سوار می شود. می ترسد پیاده اش کنند.

بسته پیشنهادی: به هر حال چون آدمهای بی وجدان یا غافل در همه جا هستند؛ خود شهروندان باید شدیداً مراقب خودشان و گوشی همراهشان باشند. برای این منظور به چند نکته امنیتی ــ حیثیتی توجه شود، بد نیست:

1ــ عقیم کردن بلوتوث: از قدیم گفتند که خر ما از کرّگی دم نداشت. خب درست گفتند. کسی به گوشیش بر نخورد. خیال کنید که گوشیتان اصلاً از بیخ بلوتوث نداشته و ندارد. به جز در منزل خودتان، همیشه خاموش نگهش دارید. با بچه هایتان این شعار را تمرین و تکرار کنید که: هرگز نشه فراموش/بلوتوث آنی خاموش!

2ــ خالی بندی گوشی: اصلاً وقتی که سری درد نمی کند، چرا باید به آن دستمال بست؟ دنبال درد سر که نیستیم. پس هیچ عکس و فیلم خصوصی در گوشی تلفن همراهتان نگه ندارید. در عوض مقداری عکس و فیلم های بی ربط به خدتان داخلش بگذارید که شخص فضول هکر خیط شود. عکس هایی مثل راز بقا یا نوشته هایی مثل:«دماغ سوخته می خریم»،«لعنت بر کسی که مرا هک کند»و....امثال این چیزها که انتخاب نوعش را به عهدۀ خود شما می گذاریم. انتخاب حق همه است.

3ــ مراقبت مردم ومأموران: حالا در واقعۀ قتلی که در میدان کاج تهران افتاد و دوتا مأمور هم در آنجا حیّ و حاضر بودند، ولی بنا به دلایلی که فعلاً بر احدی از آحاد ملت معلوم نیست، در قضیه هیچ دخالتی نکردند تا طرف به سلامتی فوت کرد و مردم هم این میان ظاهراً فقط تماشا می کرده اند و احیاناً فیلم می گرفته اند که برای هم بلوتوث کنند؛ اما در سایر موارد مثل همین هک کردن گوشی شهروندان، نیروی زحمتکش انتظامی می تواند به راهکارهایی بیندیشد که چندتایش به ذهن حتی ما می رسد، اما در اینجا رو نمی کنیم که لو نرود. هکرها روی دست حقیر نمی توانند بلند شوند.هک کردن ما کار آسانی نیست. می توانند «مهک!»بزنند.